Recensie: The Fault in Our Stars

“Some people don’t understand the promises they’re making when they make them,” I said.
“Right, of course. But you keep the promise anyway. That’s what love is. Love is keeping the promise anyway.”

TFIOS? Je bedoelt dat ene boek van de “okay? – okay”-plaatjes die Tumblr overspoelen? Jep. Maar ook een boek over kanker, over liefde, en, (even) over Nederland!

The Fault in our Stars gaat over Hazel, die ondanks het medicijn dat haar een paar jaar extra heeft gegeven aan chronische schildklierkanker lijdt. Voor haar ouders gaat ze naar een support group voor jongeren. Hier ontmoet ze Augustus Waters, ex-kankerpatiënt met maar één been. Uit deze ontmoeting ontstaat een bijzondere relatie.

De inleiding klinkt misschien ietwat cliché (meisje in de put ontmoet jongen die haar uit de put helpt en ze leven nog lang en gelukkig*) maar ik kan je verzekeren, dat valt keihard tegen. Je stapt in een achtbaan vol humor en sarcamse, met scherpe randen en een overdosis aan emoties (ja, John Green mag zich de trotse auteur noemen van boek nummer twee (na Harry Potter and the Deathly Hallows) dat me naar de tissues deed grijpen).
*Dit is geen accurate samenvatting van The Fault

Het boek las ontzettend gemakkelijk weg. Ik heb het binnen twee dagen uitgelezen, en het boek neerleggen was praktisch onmogelijk. De vlotte dialogen, humor en mooie quotes maken het lezen van The Fault echt een geweldige ervaring. Daarnaast is het natuurlijk YA, wat iets luchtiger is dan de Engelse literatuur die ik gewend ben.

Toegegeven, op een rasechte Nederlander als ik komen de passages in A’dam soms ietwat zwakjes over. Uiteraard was het een blik op de hoofdstad van ons Kikkerlandje door een Amerikaanse bril, maar voor mijn gevoel zaten er net iets te veel clichés in (het Rijksmuseum, Vondelpark en Anne Frank). Misschien is dat wat toeristen standaard doen als ze een weekendje Amsterdam pakken, maar voor mijn gevoel zou Hazel dat niet gedaan hebben.

Op dat detail na was het Nederlandse gedeelte uit het boek behoorlijk sterk gedaan, zelfs de namen van Nederlandse personages klonken echt Nederlands en ook bij de omschrijving van onze taal zette Green precies de juiste toon.

Ik moet zeggen dat ik hoopte dat het boek zou eindigen op dezelfde manier als An Imperial Affliction. Het einde dat we nu kregen was mooi en rond, maar een einde als in AIA zou in mijn ogen het punt versterkt hebben. En nu we het toch over bookception en inside jokes hebben: de verwijzingen naar werken als En Attendant Godot verdienen wat mij betreft wel een +9000. De enige persoon die ik persoonlijk ken die ook zo kon fangirlen over Godot was mijn docente Engels, dus het was een heel fijn inleef-moment toen ik de vergelijking las.

Dit boek is (ondanks het ietwat zware thema en ALL THE FEELS) heerlijk om in de vakantie te lezen. Het heeft genoeg humor om je erdoorheen te slepen en genoeg diepgang om het interessant te houden. Het kwam voor mij als een welkome afwisseling tussen the Help en The Art of Fielding, twee literaire werken die zwaarder in elkaar zitten wat taal betreft.

Eindoordeel: 4/5

Dit artikel heeft ook op m’n oudere blog, A Trip To Winterfell, gestaan.
Advertenties

6 gedachten over “Recensie: The Fault in Our Stars

  1. Femke

    Vond je het echt geen einde als AIA? Ik wilde zo graag meteen helemaal enorm weten hoe het verder ging met Hazel, en wanneer zij overleden is etc etc! Ik had meteen het AIA gevoel, wat dat betreft dus niet met je eens. Met het Amsterdam deel wel, had idd wel wat avontuurlijker gekund.’
    Leuk dat er meer mensen zijn die TFIOS leuk vinden :)

    Liefs,
    Femke

    1. Rosalie Berichtauteur

      [SPOILER ALERT] Agree, het is wel een open eind, maar ik bedoelde eigenlijk dat het stopte middenin de zin, net als AIA (: maar ik had dat niet zo in m’n artikel gezet want ik wilde ‘m spoilervrij houden.

Reacties zijn gesloten.