The day the Doctor made me a Whovian again

OHJEAH, THREE OF ‘EM / bron

Gisteren vierde de Doctor z’n 50-jarige tv-jubileum. Party time! En hoe kun je dit beter doen dan met een speciale aflevering die het equivalent vormt van the Big Bang? Hoewel ik seizoen 7 niet zo vond (ik heb alle afleveringen na de Christmas special nog niet eens gezien), herinnerde The Day of the Doctor me eraan waarom ik deze serie zo leuk vind, en maakte me weer helemaal de fangirl die ik vroeger was. (SPOILERS ahead voor yo’ folks die TDOTD nog niet gezien hebben!) 

Boy, this ep made me a fangirl with capital F. Ik keek ‘m met een vriendin, en we waren voor de volle 77 minuten in de ban van het scherm. We wisselden geen woord, behalve een “WOAHHH! – did you SEE that?!” of “TENNAAAAANT!”. Als ik iets heel erg leuk vind, kan ik onmogelijk stoppen met praten tijdens de film. Als ik met m’n hart en ziel van iets hou, ben ik de hele tijd stil en heb alleen maar aandacht voor de tv.

Het was ZO TOF. Ik denk niet dat er een Nederlands woord is dat m’n feels kan omschrijven. Het was geweldig. Het was als een vroeg kerstcadeautje. Het zat vol actie zonder over de top te worden (zoals wel gebeurde in, say Asylum of the Daleks). Er werden weer de ietwat kinderachtige grapjes gemaakt die het family drama zo’n succes maken. Er zaten rare monsters in die je doen afvragen wat je in ‘s hemelsnaam aan het kijken bent. Het was Moffat zoals in the Empty Child+the Doctor Dances. Vernieuwend, spannend, en met een vertrouwd randje.

Ja, de Moff heeft zo’n beetje de geschiedenis van de Doctor herschreven, maar in dit geval vind ik het een van de beste beslissingen ooit. Dit is hét Doctor Who-jubilieum voor de afgelopen en komende 50 jaar, zonder knal was het een saaie teleurstelling geworden.

Rose!!!1! Ehm, ik bedoel Bad Wolf. / bron

EN  de Doctor heeft nu een doel, een richting, een home. Hoe cliché dat monoloog ook mocht klinken aan het eind, het geeft de serie zelf ook weer een punt om naartoe te werken. En dat is precies wat de serie nodig had, na de achtbaan-achtige voorgaande seizoenen.

Heb je The Day of the Doctor nog niet gezien (sorry voor de spoilers), maar weet je wel hoe Doctor Who werkt, ga dan NU kijken. Het maakt niet uit als je de voorgaande afleveringen niet gezien hebt. Als je weet wat een TARDIS en een Doctor is, heb je genoeg achtergrondkennis om dit meesterwerk te kijken. Zelfs al doe je het maar door het übertoffe trio van Hurt, Smith en Tennant.

Eindbeoordeling: ★★★★★

About these ads

2 gedachten over “The day the Doctor made me a Whovian again

  1. Lisa

    Ik ben altijd best wel jaloers op mensen die Doctor Who leuk vinden, want jullie kunnen er zo enthousiast over praten. Maar ik vind er dus niets aan… Wel fijn dat dat het jubileum de verwachtingen meer dan waard maakt!

    1. Katie Berichtauteur

      Haha aw gossie ik snap ongeveer wat je bedoelt, dat heb ik heel erg met Supernatural. Het klinkt zo leuk maar het kan me totaal niet boeien :c Ik weet alleen niet welke afleveringen je hebt gekeken en misschien is het ook wel echt niet je ding, maar je zou ook eens in seizoen 5 in kunnen proberen te springen. Dan is Matt de Doctor, en is het geheel wat moderner geschoten en geschreven. Dat maakt het allemaal wat ‘toegankelijker’.

Reacties zijn gesloten.